Limiet bereikt!

michael-mroczek-199379

Omdat het vorig jaar allemaal zo goed ging en ik niet veel last had van mijn MS, had ik vorige zomervakantie beslist om avondlessen te combineren met daglessen. Vorig schooljaar had ik enkel avondlessen en op verschillende momenten dacht ik dat ik veel meer aankon dan dat. Ik verveelde me op vele momenten en maakte een mentale notitie van het dit jaar wat drukker te maken. Helaas is dat geëindigd in een ongoocheling…

Wel, een ontgoocheling is misschien wat te sterk verwoord, hoewel er de laatste tijd toch wat traantjes zijn gevloeid. Want hoe is het nu mogelijk dat mijn lichaam er onder door gaat?! Ja ik weet het, ik heb nu eenmaal MS. Maar dan nog… Het besef dat ik in vergelijking met een normaal iemand amper iets doe per week en dan nog tussendoor dutjes moet doen van een viertal uur is best frustrerend. Ook al krijg ik bij alles hulp (een moeder die haren wast, een vader die voor taxichauffeur speelt), is mijn energie nog steeds enorm schaars en voel ik me afhankelijk van anderen.

Het doel was om dit schooljaar al mijn vakken te volgen, zodat ik volgend jaar enkel nog mijn stage moest doen. Een goed plan, een schitterend vooruitzicht! Over mijn vorige opleiding heb ik vijf jaar gedaan, dus het feit dat ik mijn huidige opleiding niet moest rekken tot het oneindige, vond ik een tof idee. Na mijn stage zou ik halftijds of meer gaan werken en wat sparen voor leuke dingen om mijn appartementje verder in te richten. Ik wou geen “zetelpatat” (mooi verwoord ik weet het 😉 ) meer zijn, maar zag me als een bezige bij.

Maar zoals dat gaat bij MS, zit toekomstplannen maken er nooit bij. Het feit dat ik nooit weet hoe mijn lichaam zich gaat voelen binnen een jaar, is best moeilijk. Je kan niet denken aan de toekomst of even dromen van waar je zou willen staan binnen enkele schooljaren. Natuurlijk weet ik wel dat niemand weet hoe zijn toekomst er exact uitziet, maar bij mij vallen die plannen precies altijd in het honderd en moet ik mijn dromen en toekomstplannen continu aanpassen. Best wel moeilijk voor een twintiger.

Toch vond ik het een goed experiment, even mijn limiet opzoeken. Hoeveel kan ik en waar stopt het? Omdat ik dat vorig jaar niet wist en het moeilijk vond om in te schatten hoeveel ik per week zou kunnen gaan werken, vond ik dat ik daglessen toch een keer moest proberen. Ondertussen heb ik op de harde manier mijn limiet gevonden (is er een andere manier dan?). Meer dan twaalf uren per week les volgen kan ik echt niet. Daarnaast volg ik nog een namiddagje kunstacademie, ga ik twee uur per week naar de kiné en werk ik nog wat aan mijn blog. Als ik daar over ga, kan ik niet meer functioneren. Aan de ene kant is het goed dat ik heb kunnen ervaren hoe het zou zijn als ik overdag zou gaan werken. Nu weet ik dat ik eerder een job rond de 10-15 uren per week moet zoeken ipv een halftijdse job zoals ik eerst dacht. Aan de andere kant is het enorm confronterend, aangezien ik echt wel had gedacht dat ik het zou kunnen, maar dat dat helaas niet is gelukt. In vergelijking met anderen stelt mijn week niets voor, maar toch is dat nog te veel.

Dus heb ik een vak dat ik overdag zou doen naar volgend schooljaar verschoven, zo heb ik dit schooljaar terug wat meer ruimte, wat meer adem, want zoals ik bezig was, kon ik het niet lang meer volhouden. Het zal dus weer een jaartje langer duren om af te studeren, maar ik geraak er wel. Het was een goede les die ik heb geleerd door mijn limiet op te zoeken, maar doe mij nu maar terug mijn gewone ritme. Een beetje minder, maar daarom niet slechter. Wat is er immers mis met een zetelpatat?!

Liefs

Saar

3 gedachtes over “Limiet bereikt!

  1. Lieve Saar, dat je de moed had om het te proberen. Alleen dat al is een pluim waard. Beginnen aan iets, waarbij je beseft dat het een kans heeft om tegen grenzen aan te lopen. Wees trots op jezelf, je hebt het geprobeerd en er iets van geleerd. Je gaat jouw weg en vergelijk je niet met anderen. Dat is niet eerlijk tegenover jezelf. Ik vind je een prachtig mens die, ondanks haar worsteling met een ziekte als MS, op weg is. Met vallen en opstaan. Een mens met creatieve mogelijkheden, eerlijk durft te zijn naar zichzelf en steeds weer positief vooruit kijkt. Ik ben fan van je en zo zijn er heel veel meer. Met warme groet van mij, Neeltje.

    Like

  2. Ik vind het zo ontzettend moedig dat je het toch hebt geprobeerd. Nu weet je waar je grenzen liggen en hoef je je niet steeds af te vragen of het misschien toch gelukt zou zijn. Jij staat zo positief in het leven en dan kan ik alleen maar zeggen: Petje af!

    Like

  3. Je hebt het geprobeerd, maar helaas …. de MS werkt niet mee maar alleen maar tegen ….. Probeer te genieten van wat wel kan, verspil geen onnodige energie aan het proberen te verleggen van je grenzen. ((Wijze) les van een ervaringsdeskundige 😉)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s