Dagboek: MRI-dagje

auto.jpg

Als er iets is wat ik haat, is het wel een MRI-scan. Ik weet niet hoe het komt, maar het luide gebonk en gezoem in een kleine buis is niet zo mijn ding. Helaas moet ik voor mijn MS om het halfjaar mezelf op de proef stellen en de gevreesde scan trotseren, want er is geen ontkomen aan. Gelukkig moest ik deze keer alleen met mijn hersenen er onder en dus niet met mijn ruggenwervel. 

mariaziekenhuis.jpg

Omdat ik word opgevolgd in de MS kliniek in Overpelt, stelden zij voor om in het Mariaziekenhuis van Overpelt onder de scan te gaan. Oké, geen probleem, maar ik ben sowieso nerveus voor een scan, laat staan dat het nu ergens anders is dan waar ik normaal altijd ging. Gelukkig viel het daar heel goed mee! Het ziekenhuis deed me wat denken aan het Louvre, heel modern allemaal.

Om 10 uur was ik wakker geworden. Rond 11 uur ben ik vertrokken richting Overpelt en om 12 uur ben ik ginder gearriveerd. Normaal gezien zou ik om 13.10 uur onder de scan moeten, maar ik heb toch een uurtje langer moeten wachten. Gelukkig had ik een lichte obsessie gekregen met Candy Crush, waardoor de kleurige snoepjes mij op een andere gedachte konden brengen.

wachten

Wachten, wachten, wachten… Ik was heel nerveus, maar de scan op zich viel heel goed mee. Het duurde helemaal niet lang – toen ik er uit gleed, had ik schrik dat ik had bewogen (huh zo snel?) maar de scan was al voorbij. Ze hadden absoluut geen probleem met het feit dat ik extra oordoppen indeed of dat ik absoluut mijn metaalvrije kledij wou aanhouden (hehe ja ik ben op alles voorzien!). Dus dat was heel fijn! Onder de scan was er een stevig windtochtje, waardoor het claustrofobe gevoel achterwege bleef. Helaas zat er ook continu een haar tegen mijn neus te kriebelen. Niet echt fijn als je onder een MRI-scan ligt, waar je niet mag bewegen.

uitdescan

Jeej, ik ben er van af! Ondertussen was het al half drie. Dus mijn maagje begon wel te knorren. Opgelucht stapte ik het ziekenhuis uit. Yes, ik heb het weer overleefd! Tijd om iets te eten. Gelukkig was het centrum van Overpelt slechts een muggenscheetje verder, dus zijn we daar een croque gaan eten. Omdat ik nog graag wat winkeltjes deed (als beloning) zijn we verder gereden om wat te winkelen. Hier had ik in de Standaard boekhandel het boek “De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine” gekocht. Ik had juist de film gezien en was heel benieuwd naar de boeken. Een fijne beloning, maar wacht! Daar stopte het nog niet. Wat is een beloning zonder iets lekker om te eten/drinken?

milkshake.jpg

Dus ben ik ook nog een lekkere milkshake gaan opsloeberen. De zaak was helemaal ingericht als een Amerikaanse diner. Heel origineel! Oh, en de milkshake was heel lekker! Aah, dat had ik nu net nodig…

Dat was mijn MRI-dagje. Binnen twee weken heb ik de resultaten van de scan, dus dat is nog een beetje afwachten. Laten we hopen dat alles in orde is. Echt nerveus ben ik er niet voor, want als je continu zenuwachtig moet zijn voor de resultaten, is dat bij MS niet echt een goede persoonlijkheidstrek. Om het halfjaar zijn er scans en je weet toch nooit echt hoe de resultaten zijn, dat heb ik geleerd uit ervaring. Maar natuurlijk hopen we op het beste!

Liefs

Saar

 

Een gedachte over “Dagboek: MRI-dagje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s