Helping Dogs: Een Succesverhaal

_MG_1632bewerkt

Sinds 2,5 jaar hebben wij een border collie, Milo. We hebben hem als pup gekocht. Onze vorige hond was ook een border collie en aangezien mijn vader er graag opnieuw één had, was het ras snel gekozen. Ze zijn slim en gevoelig en onze Milo kan je soms categoriseren in té gevoelig en een tikje bizar met een hoek eraf, maar op een goede manier weliswaar. Aangezien borders enorm veel energie hebben, wou onze Milo als pup niets lievers dan spelen met andere honden. Dit is er zo wat ingebleven en na een tijdje kwam de gedachte soms in ons op (vooral bij mij hehe) dat het toch wel fijn zou zijn voor hem om een metgezelletje te hebben. Zo kan hij zijn energie wat gebruiken om te communiceren met een andere hond en samen meer hondachtige toeren uit te halen.

Uiteindelijk was het begonnen als een klein zaadje, een grapje. Hoe zou het zijn om een tweede hondje te hebben? of Zullen we nog een borderpupje kopen? gniffel gniffel. Thuis hebben we altijd één hond gehad, maar nog nooit twee. We hadden dus nog niet echt ervaring met hoe je twee honden de baas houdt, hoe je ze apart eten geeft, of je ze samen laat slapen of apart, … Het was allemaal nog een ver van ons bed show. En toen, op een dag, zijn we toevallig op de website van pets.be gestoten. En gelukkig dat dat was gebeurd, want ons tweede hondje is een echt schatje! Elke ochtend scrolden we door de asielhondjes. Oh die is wel schattig! en Wat een cutie! We hadden toen nog helemaal niet de bedoeling om een hondje te adopteren, maar omdat we hondenliefhebbers zijn konden we de website toch niet negeren.

“If I could be half the person my dog is, I’d be twice the human I am.” – Charles Yu

Tot ik op een dag druk aan het rondklikken was op de website en op Mira stootte, een sheltie. Toen we aan het kijken waren voor Milo hadden we de optie “Sheltie” ook op ons lijstje staan, maar omdat de liefde voor borders zo groot was, was dat toen onze eerste keuze. Toen ik zag dat er een sheltie op de site stond, stuurde ik direct een berichtje naar mijn ouders. Shelties staan niet vaak ter adoptie, dus het feit dat Mira op de site stond was vrij bijzonder. Het was liefde op het eerste gezicht. Op de één of andere manier wist ik: dat is ze. Mira was 7 jaar toen we haar adopteerden, wat al een redelijke leeftijd is voor adoptie, maar het was ze gewoon, de leeftijd kon ons niets schelen.

“OMG der staat ne kei schone sheltie op pets!!!” was mijn sms’je denk ik. Toen mijn ouders thuis kwamen, liet ik ze Mira direct zien. Mira, teef, 7 jaar. Ze waren enthousiast en toen ik als grap (eigenlijk gemeend) vroeg of we haar gingen adopteren, hebben we er even over overlegd. Plots zei mijn moeder: “Doe maar, probeer maar.” Om een hondje te kunnen adopteren, moesten we eerst een vragenlijst invullen en doorsturen. Of er nog een hondje in het huis woont, hoe vaak we thuis zijn, of de tuin omheint is, etc. Op mijn eentje heb ik de vragenlijst ingevuld en verstuurd. “Hoe? Heb je die echt verstuurd?” vroeg mijn moeder. “Ja, natuurlijk! Was dat niet de bedoeling?!” Begrijp me niet verkeerd, Mira was enorm welkom bij ons. Mijn ouders denken graag een paar keer na over de dingen, terwijl dit een impulsieve beslissing was en een stapje in het duister. Mijn moeder was ervan overtuigd dat ze al kandidaten genoeg hadden voor de adoptie en toen ik op Facebook ging kijken bij Helping Dogs, zag ik al enorm veel reacties op de foto van Mira. “Heb de vragenlijst doorgestuurd” en “Je weet maar nooit”. De moed zonk me in de schoenen. Shit, zoveel mensen? Waarom zouden ze ons dan kiezen?

Een paar daagjes later kreeg ik een mail terug. Ik durfde hem niet openen. Er gaat zeker in staan: “Het spijt ons, maar we hebben al andere kandidaten.” Maar toen ik hem openklikte las ik: “De eigenaars zouden graag eens kennismaken met jullie.” Tranen sprongen in mijn ogen. Yes! Ze hebben ons gekozen! Het feit dat ik bijna altijd thuis zit door mijn MS heeft er waarschijnlijk toe geleid dat ze ons gekozen hadden. Het kan dan toch ook een positief kantje hebben! De vorige eigenaars hadden ook nog een border collie, dus Mira was daar aan gewend. Hoera, wat een zalig moment.

Een paar weken later hebben mijn ouders de eigenaars en Mira voor de eerste keer ontmoet. Ze hadden Milo ook meegenomen om te kijken of het klikte. Ik kon helaas niet meegaan omdat ik een presentatie voor school moest doen op dat moment. Alles ging goed en twee weken voor de officiële adoptie is er een vrijwilliger van Helping Dogs nog langsgekomen bij ons thuis, om alles wat te controleren en voor een gesprekje. Twee weken later zijn we uiteindelijk Mira gaan halen. Dit was een enorm moeilijk moment. Het was de eerste keer dat ik ze zag en was direct verliefd. Ze was kleiner dan ik had verwacht, en een echt “dutske”. Toen het moment kwam dat we Mira moesten meenemen, kreeg ik het moeilijk. Ik had het gevoel dat ik haar stal van haar vorige eigenaars. Je neemt haar mee naar huis, voor altijd, maar je neemt ze mee uit haar vorige thuis. De toenmalige eigenaars hielden ook veel van haar, maar moesten haar ter adoptie stellen wegens een verhuis. Toen we haar in de auto zette, de vorige eigenaars vaarwel zeiden tegen haar en de vrouw begon te wenen, brak mijn hart.

Tijdens de autorit naar huis kon ik niet stoppen met wenen, uit geluk en uit verdriet. Ik kon me niet inbeelden hoe de vorige eigenaars zich voelden en eerlijk gezegd zou ik het zelf ook nooit kunnen om een hondje ter adoptie af te staan en afscheid te nemen. Ik deed de achterste zetels omlaag om haar wat te krabbelen, want ze had wat schrik en wist niet wat er gebeurde. Na eventjes kroop ze over de zetels, kwam tegen mij liggen om te knuffelen en veiligheid te zoeken en gaf me lekjes. Sindsdien is het mijn klein schaduwtje dat me overal mee naartoe volgt.

“If I had a dollar for every time my dogs made me smile, I would be a millionaire.”

Mira was ter adoptie gesteld via Helping Dogs. Bij deze organisatie maken ze geen gebruik van asielen, maar verblijven de honden bij hun vorige eigenaars of bij pleeggezinnen tot ze geadopteerd worden. Ik kan het ten zeerste aanraden, hoewel ik het wel moeilijk vond om het hondje bij de eigenaars weg te halen. Ik was toen nog aan het twijfelen om haar mee te gaan halen, omdat ik op voorhand wist dat het een moeilijk moment ging worden, maar het was ook een moment om nooit meer te vergeten! De hondjes ervaren niet de stress die ze hebben als ze in een asiel terechtkomen.

Ook het feit dat ze al een dame op leeftijd was, stoorde ons helemaal niet. Als ik haar zie ronken in haar mandje hier thuis, weet ik dat ze heel goed terecht is gekomen. Het feit dat ze zich hier zo veilig, geborgen en goed voelt, maakt het adopteren van een hondje, jong of oud, een unieke ervaring.

Een impulsieve beslissing.

Een nieuw maatje.

Een succesverhaal.

Het mooiste ooit.

Liefs

Saar

P.S.: Als je geïnteresseerd bent in het adopteren van een hond of een kat, moet je zeker eens een kijkje nemen op pets.be. Het is een handige database met alle adoptiehonden- en katten van heel België.

Helping Dogs raad ik je ook aan. Je kan ze ook altijd een “hondje” helpen (zie je wat ik daar heb gedaan?!) door een gift te storten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s