Uitgelezen: Life on Sneakers

_MG_1442bewerkt

“Lichtpuntjes. Soms zijn ze groot. Soms zijn ze klein. Je hoeft ze niet altijd te zoeken. Je kan ze ook zijn.” Life on Sneakers

Emotioneel geraakt. Dit boek heeft mij emotioneel geraakt. Het heeft me doen lachen en het heeft me een traantje doen laten. Het heeft diep vanbinnen een paar gevoelige snaren geraakt, die nog steeds nazinderen met een wonderbaarlijk mooie muziek.

Ik heb het boek nog maar een week in mijn bezit, en heb het op 3 avonden helemaal uitgelezen. Ik kon gewoon niet stoppen. Toen ik ’s avonds in bed lag te lezen en een beetje moe werd, keek ik op mijn wekker. 1 uur ’s nachts?! Oeps, ik heb me helemaal laten gaan. Ik zal maar gaan slapen, omdat het moet.

Life on Sneakers is een autobiografie, geschreven door Evi Renaux. Het gaat over haar diagnose van een chronische aandoening en het verwerkingsproces dat daarmee gepaard gaat. Heel herkenbaar voor mij dus.

*Kleine waarschuwing: het volgende deel kan wat spoilers bevatten!*

Toen ik begon te lezen in het boek, merkte ik meteen dat ze een hele hechte band heeft met haar moeder. Ze gaan vaak samen naar het ziekenhuis en de consultaties, wat ik zelf ook doe. Ik neem altijd mijn mama en papa mee. Ja, ik ben al bijna 23, en dan?! Het was fijn om te lezen dat ik daarin niet de enige ben. Mijn ouders en ik zijn samen een team, en ze zorgen ervoor dat ik er nooit alleen voor sta, dus natuurlijk komen ze mee. Toen ik in het boek op het punt kwam waarin de neuroloog aan Evi vertelt dat het niet normaal is dat haar moeder altijd meegaat en bij haar woont, werd ik kwaad. Hoe durven ze nu zo iets te zeggen?! Mijn moeder is ook al vaak weggestuurd door verpleegsters, en heeft ook al moeten vechten om bij mij te blijven in het ziekenhuis. Het komt dus wel vaker voor, wat mij enorm kwetst.

Voor haar  was de juiste diagnose vinden een echte strijd. Ze werd weggestuurd uit ziekenhuizen en kreeg het etiket van “psychologisch niet helemaal juist”. Het verbaasde me dat er alleen naar dat etiket werd gekeken, waar ze ook werd opgenomen. Daarom heb ik er enorm veel bewondering voor dat zij (en haar familie) heeft doorgezet, ook al geloofde niemand van de artsen haar pijn en haar lijden. Na lang volhouden, heeft ze dan toch een antwoord gekregen. Zo zie je maar hoe belangrijk het is om op te komen voor jezelf en voor wat je voelt, ook als andere mensen aan je twijfelen.

Ik kon me volledig vinden in het verwerkingsproces dat zij beschrijft, van onmacht naar verdriet naar hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Toen ik las over hoe ze houdt van koffietjes te gaan drinken, de wind op haar gezicht, een goed liedje en het belang van familie en vrienden, dacht ik: “Dat is zo waar! Dat zijn de belangrijke dingen in het leven! You go girl!”

“En je kan janken, piekeren, huilen, roepen, kwaad of uitzinnig zijn wanneer het niet loopt zoals je wou. Maar dat zal niets veranderen aan het feit dat je even op de pechstrook van je leven beland bent. Met je vier richtingaanwijzers aan. En terwijl de auto’s je blijven voorbijrazen, moet jij beslissen of je een pechverhelper belt of zelf aan de slag gaat. Maar wat je ook kiest, je zal moeten aanvaarden dat je stilstaat.” Life on Sneakers

Ergens is ze ook trots op haar aandoening, trots op waar ze geraakt is en de beslissingen die ze heeft moeten nemen. Het feit dat ze door deze levensgebeurtenis een ommekeer van 360° heeft moeten nemen in haar denken en doen. En dat ze blij is waar ze nu is, tijd heeft om te genieten van de kleine dingen, focust op haar passies en niet alles vanzelfsprekend vindt. Daar sluit ik me ook volledig bij aan, en ik ben blij dat ik niet de enige ben die er trots op is. Met een chronische aandoening of een ongeneeslijke ziekte worden de kleine dingen groot, wat een geluk bij een ongeluk is. Je beseft dat elke dag een geschenk is en dat het leven onbeschrijflijk mooi is, ondanks de ziekte of aandoening. Een koffietje of een gezellig babbeltje worden de belangrijke dingen in een dag, en ik koester die momenten ook altijd.

*Einde spoilers*

Ik moet zeggen, tijdens het lezen was het alsof het boek was gaan lopen met mijn eigen gedachten. Alsof het geschreven was door een tweelingzus waarvan ik niet wist dat ik ze had. Heel bizar, maar ongelofelijk fijn! Ik laat dit boek op mijn nachtkastje liggen. Je moet niet denken dat dit terug tussen mijn ordinaire leesvoer op mijn boekenkast belandt. Nee, dit boek heeft een speciaal plaatsje verdiend, dicht bij mij. Zo kan ik, als ik ga slapen en mijn nachtlampje wil uitdoen, het nog eens zien liggen, en weet ik dat ik niet de enige ben met een chronische aandoening en dat het leven fijn en mooi is, ook al zie ik het misschien niet op dat moment.

Verdict: Omdat het leven niet altijd perfect hoeft te zijn, geef ik dit boek een 6/5 i.p.v. een 5/5, gewoon omdat het kan (#yolo). Wat voel ik me wild vandaag! 😉

Liefs

Saar

P.S.: Ik had op Instagram een foto gepost met het boek. Ik lag toen aan een baxter. ’s Avonds toen ik ging slapen, keek ik nog even op mijn gsm. Ik kon het niet geloven! Evi had me beterschap gewenst! Toen ik tegen mijn ouders zei dat de schrijfster van het boek me beterschap wenste, keken ze met verbazing en open monden naar mij. Een fotootje waard! Ja hoor, de moderne tijd is nog niet zo slecht! 🙂

 

2 gedachtes over “Uitgelezen: Life on Sneakers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s